Gmach Główny Muzeum Narodowego w Krakowie

Opis atrakcji

Wystawy stałe

Galeria Rzemiosła Artystycznego

Galeria Rzemiosła Artystycznego to niezwykła ekspozycja, która prezentuje wyroby rzemiosła od wczesnego średniowiecza do okresu secesji. Na blisko 4 tysiącach eksponatów, rozlokowanych w dziewięciu salach, można podziwiać tkaniny, ubiory, srebra, ceramikę oraz meble z różnych epok. Szczególną uwagę zwracają XIV-wieczna stuła z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu, czara włocławska z X wieku oraz rokokowe meble francuskie. Ekspozycja obejmuje także zabytki związane z najważniejszymi ośrodkami rzemieślniczymi Europy, w tym z Augsburga i Norymbergi.

XX + XXI. Galeria Sztuki Polskiej

XX + XXI. Galeria Sztuki Polskiej skupia się na polskiej sztuce od Młodej Polski aż po współczesność, prezentując dzieła na ponad 3000 metrów kwadratowych. W jej zbiorach znajdują się prace takich artystów, jak Jacek Malczewski, Stanisław Wyspiański, Olga Boznańska, a także rzeźby Xawerego Dunikowskiego i Wojciecha Weissa. Galeria podzielona jest na sekcje tematyczne, w tym sztukę powojenną, konceptualizm i dzieła po transformacji ustrojowej, prezentujące prace takich współczesnych twórców jak Wilhelm Sasnal i Monika Sosnowska.

Zbiory muzeum

Gmach Główny Muzeum Narodowego w Krakowie kryje w sobie ogromne bogactwo zbiorów, które obejmują różnorodne kategorie sztuki. W zasobach muzeum znajdują się między innymi:

• Tkaniny i ubiory od XIV do początku XX wieku.
• Sztuka złotnicza, w tym czara włocławska z X wieku i relikwiarz kruszwicki z XII wieku.
• Srebro korpusowe, emalie, ceramika z różnych manufaktur i wazony z XVII-XVIII wieku.
• Kolekcja mebli historycznych, w tym rokokowych i gotyckich.
• Zegary zabytkowe, takie jak zegar-kula z Elbląga.
• Wyroby artystyczne i galanteria z XX wieku.

Historia muzeum

Przed 1945

W 1921 roku powstał Komitet Budowy Muzeum Narodowego w Krakowie, który miał na celu wzniesienie nowego gmachu. Projekt budowy rozpoczął się dopiero w 1937 roku, ale jego realizację przerwała II wojna światowa. Podczas okupacji niemieckiej budynek wykorzystywany był jako kasyno, a jego struktura i elewacja uległy zmianom pod kierunkiem niemieckiego architekta A. Zimmera.

Po 1945

Po wojnie prace budowlane wznowiono pod nadzorem architekta Włodzimierza Marony. Mimo licznych trudności, budynek otworzono 28 listopada 1957 roku. Kolejne fazy rozbudowy miały miejsce w latach 1969-1990, kończąc się ostatecznym ukończeniem gmachu po stanie wojennym, po zainstalowaniu systemów klimatyzacji i wentylacji.