Kościół Najświętszego Salwatora

Opis atrakcji

Co zasługuje na uwagę

Warto odwiedzić Kościół Najświętszego Salwatora z wielu powodów. Jednym z nich są unikalne malowidła ścienne z początku XVI wieku przedstawiające sceny cudownego rozmnożenia chleba oraz ukrzyżowania Chrystusa. Ponadto, oryginalna romańska kamienna mensa ołtarzowa oraz figury świętych z dawnego barokowego ołtarza dodają temu miejscu historycznego i artystycznego znaczenia.

Architektura zewnętrzna

Kościół jest zbudowany z kamienia i cegły, a jedynie prezbiterium pozostaje nieotynkowane. Z zewnątrz zachwyca swoją jednonawową konstrukcją na planie kwadratu z kolebkowym sklepieniem nad nawą i krzyżowym sklepieniem nad prezbiterium. Od zachodu świątynia jest zwieńczona wieżą, której przyziemie pełni funkcję kruchty.

Wieże

Wieża kościoła, dobudowana w XVII wieku, jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów budowli. Dodano ją w ramach odbudowy po zniszczeniach i dostosowano do nowych funkcji kościoła.

Wnętrze kościoła i jego zabytki

Wnętrze Kościoła Najświętszego Salwatora kryje w sobie wiele cennych zabytków. Na uwagę zasługują malowidła ścienne z XVI wieku oraz ołtarz główny z XX wieku z romańską kamienną mensą. Warto również zobaczyć boczny ołtarz z obrazem Kacpra Kurcza z 1605 roku przedstawiającym ukrzyżowanie Chrystusa, na którym znajduje się grajek, co wiąże się z lokalną legendą. Na chórze z kolei znajduje się 4-głosowy pozytyw organowy z 1859 r.

Historia kościoła

Historia Kościoła Najświętszego Salwatora sięga czasów średniowiecza. Pierwsza wzmianka pochodzi z roku 1148, a fundacja pierwotnie przypisywana jest Piotrowi Włostowicowi, choć badania archeologiczne wskazują na różne fazy budowy, datowane od X do XII wieku. Kościół był wielokrotnie niszczony i odbudowywany, m.in. podczas najazdu mongolskiego w 1241 roku oraz potopu szwedzkiego w 1656 roku. W XVII wieku dokonano znacznych przekształceń, dodając wieżę, sklepienia i kryptę.

Otoczenie kościoła

Kościół Najświętszego Salwatora otoczony jest malowniczym cmentarzem, który funkcjonował do XIX wieku. Na cmentarzu znajduje się grobowiec sióstr norbertanek oraz płyty nagrobne powstańców kościuszkowskich. Obok kościoła stoi drewniana chata dawniej zamieszkana przez grabarza, co dodaje charakteru temu miejscu.