Centrum Kultury „Dworek Białoprądnicki”

Opis atrakcji

Działalność

Centrum Kultury „Dworek Białoprądnicki” prowadzi szeroką działalność kulturalną, w której znajdziemy muzykę, teatr, literaturę, oraz programy integracyjne. W ramach działalności muzycznej działają tu m.in. Kluby Jazzowe oraz Meetingi Bluesowe, gdzie swoje talenty prezentowały takie gwiazdy jak Jan Ptaszyn Wróblewski, Tomasz Stańko czy Osjan. Nie brakuje również propozycji dla melomanów – regularnie odbywają się koncerty muzyki barokowej i rozrywkowej.Literatura i teatr również mają tu swoje ważne miejsce. Scena Teatralna Dzieci i Młodzieży oraz liczne spotkania literackie przyciągają młodych artystów oraz wielbicieli słowa pisanego. Ważnym aspektem działalności Dworku są też inicjatywy prospołeczne, takie jak „Terapia przez sztukę” dla osób z upośledzeniem umysłowym czy „Spotkania rodzinne” dla młodych małżeństw z dziećmi.

Oddziały

W strukturze Centrum Kultury „Dworek Białoprądnicki” funkcjonuje kilka klubów kultury, takich jak:

• Klub Kultury „Chełm”
• Klub Kultury „Łokietek”
• Klub Kultury „Mydlniki”
• Klub Kultury „Paleta”
• Klub Kultury „Przegorzały”
• Klub Kultury „Vademecum”
• Klub Kultury „Wola”

Poza tym, swoje siedziby mają tu również Teatr Lalki i Aktora „Parawan” oraz Wydawnictwo „Dworek Białoprądnicki”. Działa tu także popularna restauracja „Dworek Białoprądnicki”, która serwuje dania inspirowane staropolską kuchnią.

Historia

Pierwsze wzmianki o dworku pochodzą z 1421 i 1468 roku, kiedy to na Prądniku istniał dwór biskupi. W połowie XVI wieku kanclerz Samuel Maciejowski – biskup krakowski, postawił tu imponującą rezydencję renesansową, której budowa zakończyła się w 1548 roku. Pałac, zbudowany w stylu włoskiej willi, szybko stał się miejscem spotkań dyplomatów, poetów i myślicieli. To tutaj Łukasz Górnicki napisał znane dzieło „Dworzanin Polski”.Znaczne zniszczenia rezydencji przyniósł potop szwedzki. Odbudowę przeprowadził biskup Andrzej Trzebnicki, dzięki któremu pałac odzyskał swój blask. To tutaj król Jan III Sobieski wyruszył na swoją koronację w 1676 roku. Dalsze prace w XVIII wieku prowadził biskup Konstanty Felicjan Szaniawski, wzbogacając rezydencję o nowe elementy barokowe.Największy rozkwit rezydencji nastąpił za czasów biskupa Andrzeja Stanisława Kostki Załuskiego w latach 1746–1758. Jego fundacja przyniosła gruntowne remonty i rozbudowy, czyniąc z dworku największy późnobarokowy zespół pałacowo-ogrodowy w okolicach Krakowa. Wprowadzono m.in. oranżerię, austerię, browar oraz nowe piętrowe oficyny.Pod koniec XVIII wieku, po konfiskacie przez władze austriackie, rezydencja ulegała stopniowej degradacji. Znaczną redukcję i rozbiórkę budynku głównego przeprowadzono około 1829 roku. Dopiero w latach 50. XX wieku podjęto decyzję o adaptacji budynku na cele kulturalne, co dało początek obecnemu Centrum Kultury, które zostało otwarte w 1975 roku.