Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Poznaniu

Opis atrakcji

Co zasługuje na uwagę

Kościół jest przykładem modernistycznej architektury sakralnej, wyróżniającym się spośród tradycyjnych budowli tego typu. Warto zwrócić uwagę na jego kamienne elementy pochodzące ze spalonej stodoły, które nadają mu unikalny charakter. Poza bryłą kościoła, na uwagę zasługuje umieszczona na terenie świątyni grota maryjna oraz tablica pamiątkowa, oddająca hołd pierwszemu proboszczowi, księdzu prałatowi Stanisławowi Kałkowi.

Architektura zewnętrzna

Świątynia została zaprojektowana przez Henryka Marcinkowskiego, a jej konstrukcja odbiega od tradycyjnych wzorców sakralnych, nawiązując do stylu modernistycznego. Kościół ma rzut zbliżony do prostokąta, z głównym wejściem od południa i zachodnią ścianą ustawioną ukośnie. Budowla, mierząca 27 metrów długości i 24 metry szerokości, potrafi pomieścić do 2000 wiernych.

Wnętrze kościoła i jego zabytki

Wnętrze świątyni zostało funkcjonalnie podzielone na kilka części: główną nawę z prezbiterium, oddzielną kaplicę tygodniową, kaplicę dla matek z dziećmi, bibliotekę oraz przedsionek. Chór zlokalizowano ponad kaplicami oraz biblioteką. Wzrok przyciąga grupa rzeźb w prezbiterium przedstawiających wzięcie do nieba Matki Bożej, co jest ważnym elementem symboliki religijnej.

Historia kościoła

Historia kościoła sięga czasów po II wojnie światowej, kiedy to mieszkańcy Kobylepola rozpoczęli starania o własną parafię. Początkowo nabożeństwa odbywały się w prowizorycznych miejscach, aż do uzyskania w 1958 roku zgody na erygowanie parafii. Po licznych staraniach oraz zmianach politycznych w 1972 roku władze Poznania zezwoliły na budowę kościoła. Prace trwały 16 miesięcy, a pierwsi wierni mogli wziąć udział we mszy w 1974 roku. Oficjalne poświęcenie świątyni miało miejsce w 1984 roku pod przewodnictwem arcybiskupa Jerzego Stroby.