Kościół Najświętszego Serca Jezusowego i Matki Boskiej Pocieszenia w Poznaniu

Opis atrakcji

Co zasługuje na uwagę

Kościół w Poznaniu jest najstarszym istniejącym kościołem w lewobrzeżnej części miasta, a jego fascynująca historia sięga XIII wieku. W 1922 roku odkryto wczesnogotycki portal pochodzący z około 1250 roku, który przypomina portal z kościoła św. Jakuba w Sandomierzu. Kościół służył również jako magazyn podczas II wojny światowej, a w latach 60. XX wieku jego wnętrze zostało poddane renowacji. To miejsce, w którym historia spotyka się z duchowością i które każdego roku przyciąga miłośników zabytkowej architektury i pielgrzymów.

Architektura zewnętrzna

Kościół charakteryzuje się prostą i elegancką architekturą. Najbardziej charakterystycznym elementem zewnętrznym jest imponujący wczesnogotycki portal, z trzema parami ceglanych kolumienek i kapitelami, na których opiera się zdobiona ornamentem archiwolta. Odkryte w latach 70. średniowieczne mury i okna podkreślają historyczny aspekt świątyni, która mimo wielu przebudów zachowała swój pierwotny charakter.

Wieże

Najbardziej wyróżniającym się elementem kościoła jest jego barokowa wieża, dodana do zachodniej fasady w XVIII wieku. To dzieło architekta Jana Catenazziego dodaje budowli majestatu i klasy, jednocześnie będąc świadkiem licznych zmian, które przeszedł kościół na przestrzeni wieków.

Wnętrze kościoła i jego zabytki

Wnętrze kościoła zachwyca odwiedzających swoim żaglastym sklepieniem oraz zdwojonymi pilastrami i gzymsami. Odkryte XVIII-wieczne freski dodają uroku i historycznej głębi. Wśród zabytkowego wyposażenia wyróżnia się późnogotycka chrzcielnica z początków XVI wieku, zdobiona scenami ukrzyżowania i unikalnymi gmerkami. Późnorenesansowe zaplecki stall, przedstawiające żywoty św. Jacka i św. Dominika, oraz ambona z 1715 roku są kolejnymi kluczowymi punktami zainteresowania. Przyciąga również uwagę uznawany za cudowny obraz Matki Bożej Różańcowej, umieszczony w kaplicy, ukoronowany w 1968 roku.

Historia kościoła

Historia kościoła sięga 1244 roku, kiedy to książę Przemysł I sprowadził dominikanów do Poznania. Budowla, ukończona w 1253 roku, pierwotnie była wczesnogotycką, dwunawową świątynią. Przeprowadzono wiele zmian i rozbudów, w tym znaczącą odbudowę po powodzi w 1698 roku i kolejne prace po pożarze w 1803 roku. Od 1920 roku kościół jest administrowany przez jezuitów. W okresie międzywojennym stał się przystanią dla relikwii św. Andrzeja Boboli. W ostatnich latach, to miejsce kontynuuje swoją duchową i turystyczną misję jako wielkopostny kościół stacyjny.

Otoczenie kościoła

Kościół znajduje się w malowniczym otoczeniu Starego Miasta Poznania, w pobliżu dawnego klasztoru dominikańskiego, którego część fasad pochodzi z XVII wieku. Kompleks otaczają zielone tereny i zabytkowe miejsca, które wzbogacają wrażenia z wizyty i umożliwiają głębsze zrozumienie historii miasta. Można tu również zobaczyć gotyckie fundamenty pozostałe po rozbieranych budynkach przez władze pruskie.