Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu

Opis atrakcji

Architektura

Budowla Teatru Wielkiego w Poznaniu imponuje klasyczną architekturą z elementami starożytnego Rzymu. Fasada przyciąga wzrok olbrzymim portykiem, który wspierają potężne jońskie kolumny, zdobiącym tympanonem z symbolem pegaza. Rzeźby umieszczone po bokach schodów, przedstawiające kobietę na lwie i mężczyznę z panterą, symbolizują Lirykę i Dramat. Wewnątrz można podziwiać bogato zdobione hale i foyer, które emanują atmosferą świetności. Na widowni, która pomieści aż 858 widzów, uwagę przyciąga ogromny kryształowy żyrandol oraz misternie zdobione ściany. Przed budynkiem znajduje się fontanna z pegazem, nawiązująca do mitologii i kultury starożytnej.

Historia

Teatr Wielki w Poznaniu został zaprojektowany przez Maxa Littmanna i zbudowany w zaledwie 18 miesięcy. Pierwsze przedstawienie odbyło się tu w 1910 roku i było to wykonanie "Czarodziejskiego fletu" W.A. Mozarta. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1919 roku teatr stał się siedzibą polskiego teatru operowego dzięki staraniom ówczesnego prezydenta Jarogniewa Drwęskiego.Pierwszym polskim przedstawieniem była "Halka" Stanisława Moniuszki. Niestety, z powodu trudności finansowych w latach 20. XX wieku pojawiły się próby zamknięcia teatru. Dzięki zaangażowaniu prezydenta Cyryla Ratajskiego udało się jednak utrzymać instytucję, a nawet zmodernizować gmach na PeWuKę w 1929 roku.W okresie II wojny światowej budynek został przejęty przez Niemców i stał się miejscem wystawienia licznych przedstawień propagandowych oraz dzieł Richarda Wagnera. W trudnych czasach wojennych teatr pełnił funkcję szpitala, a po zakończeniu działań wojennych, w 1945 roku, szybko wznowił swoją działalność, stając się pierwszym operowym teatrem w Polsce, który to uczynił.Teatr Wielki w Poznaniu przeszedł przez wiele zmian, ale zawsze stanowił kluczowe centrum kultury i sztuki. Od lat zachwyca mieszkańców Poznania i gości swoimi przedstawieniami, będąc dumą miasta i popularnym celem turystycznym.