Pałac Działyńskich w Poznaniu

Opis atrakcji

Działalność

W ciągu XIX wieku Pałac Działyńskich stał się ważnym centrum życia kulturalnego i politycznego. W jego murach odbywały się zgromadzenia związane z powstaniami narodowymi oraz różnorakie wydarzenia kulturalne, takie jak koncerty, wystawy czy odczyty. Pałac zyskał miano nieoficjalnego uniwersytetu, gdzie wybitni wykładowcy, jak Karol Libelt czy August Cieszkowski, przekazywali swoją wiedzę z dziedzin estetyki, filozofii oraz historii. W okresie międzywojennym stanowił siedzibę lokalnego oddziału Związku Literatów Polskich, organizując "Czwartki literackie".

Oddziały

Obecnie w Pałacu Działyńskich mieści się ekspozytura Biblioteki Kórnickiej oraz instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk, co czyni go nadal ważnym ośrodkiem kulturalnym i naukowym w Poznaniu.

Historia

Wzniesiony w latach 1773-1776, Pałac Działyńskich był początkowo własnością Władysława Rocha Gurowskiego. W 1808 roku przeszedł w ręce rodu Działyńskich, z którymi związana jest największa część jego historii. Pałac był świadkiem wielu wydarzeń ważnych dla tożsamości narodowej Polaków, a po 1880 roku stał się własnością Władysława Zamoyskiego, który przekazał go Fundacji Zakłady Kórnickie.Podczas II wojny światowej pałac został poważnie uszkodzony. Po wojnie, w trakcie odbudowy w latach 1953-1957, odtworzono jego oryginalny układ pomieszczeń, ze szczególnym uwzględnieniem reprezentacyjnej Sali Czerwonej, rezygnując przy tym z dawnego ogrodu francuskiego i zachodniego skrzydła. Dziś obiekt nadal stanowi ważny punkt na kulturowo-historycznej mapie Poznania.

Ogród

Na tyłach pałacu niegdyś rozciągał się wspaniały ogród francuski. Choć po wojnie ogród został poważnie zniszczony, wciąż można podziwiać trzy wiekowe drzewa – dwie lipy i imponujący miłorząb dwuklapowy. Pomimo że ogród teraz jest zamknięty dla zwiedzających, fascynujący widok pozostaje dostępny z pobliskiego Wzgórza Przemysła.

Tablice pamiątkowe

Fasada Pałacu Działyńskich zdobią dwie tablice pamiątkowe. Pierwsza upamiętnia założenie Klubu Demokratycznego w 1939 roku, a druga informuje o historycznych funkcjach gmachu oraz jego odbudowie w 1957 roku.