Kościół św. Jana Jerozolimskiego za murami w Poznaniu

Opis atrakcji

Co zasługuje na uwagę

Kościół św. Jana Jerozolimskiego stanowi jeden z najstarszych przykładów obiektów sakralnych w Polsce, do których budowy użyto cegieł. Jego bogata historia sięga jeszcze czasów przedchrześcijańskich, kiedy to na tym terenie znajdowały się cmentarzyska pogańskie. Dla współczesnych turystów wyjątkowym przeżyciem jest odwiedzenie miejsca tak głęboko zakorzenionego w polskich dziejach, które mimo licznych przebudów, niezmiennie zachowuje swój pierwotny urok.

Architektura zewnętrzna

Świątynia, utrzymana w gotyckim stylu, posiada charakterystyczne, masywne skarpy wspierające jej ściany oraz spadzisty dach. Od strony wschodniej przylega do niej barokowa kaplica Świętego Krzyża z kopułą ozdobioną latarnią, która dodaje budowli elegancji i majestatu. Co szczególnie interesujące, wieża świątyni, z niewielkim, asymetrycznym dachem, nie przewyższa znacząco nawy, co czyni całość bardziej unikatową.

Pomnik Wieży

Choć wieża kościoła św. Jana Jerozolimskiego nie dominuje nad okolicą swoją wysokością, pozostaje ważnym elementem architektonicznym. Podczas renowacji dodano nowe elementy, które podkreślają jej historyczny i stylowy charakter.

Wnętrze kościoła i jego zabytki

Wnętrze świątyni św. Jana Jerozolimskiego czaruje późnogotyckim sklepieniem gwiaździstym pokrywającym obie nawy oraz freskami z 1949 roku autorstwa Stanisława Teisseyre'a. Szczególnie poruszający jest tryptyk datowany na około 1520 rok, fundowany prawdopodobnie przez komandora Stanisława Dłuskiego, który mocno przyciąga wzrok. W kaplicy Świętego Krzyża można zobaczyć krucyfiks z XVII wieku uznany za cudowny. Ochronione w późnobarokowych kryptach są szczątki ważnych postaci związanych z historią zakonu, w tym komandora Andrzeja Marcina Miaskowskiego.

Historia kościoła

Historia kościoła św. Jana Jerozolimskiego jest niezwykle bogata. Początki świątyni sięgają XI wieku, kiedy to istniał tu kościół pod wezwaniem Michała Archanioła. W późniejszych latach, za sprawą Mieszka III Starego i biskupa Radwana, założono tu hospicjum dla wędrowców, które w 1187 roku zostało przekazane zakonowi joannitów. Przez wieki kościół przeszedł liczne przebudowy, przetrzymał pożary, wojny i inne wyzwania, by dziś pełnić rolę parafialnego. Jego losy są nierozerwalnie związane z dziejami Poznania i zakonu joannitów, później nazwanego Zakonem Maltańskim.

Otoczenie kościoła

Kościół jest otoczony różnorodnym i interesującym terenem. Dawniej zamykał go drewniany parkan, który w latach 30. XX wieku został zastąpiony murowanym ogrodzeniem. Ten ceglany mur, będący oryginalnym elementem militarnym i architektonicznym, do dziś posiada ślady wojennych ostrzałów, co dodatkowo przyspiesza puls każdemu, kto przekracza jego progi, wyczuwając na każdym kroku historię miejsca.