Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Poznaniu

Opis atrakcji

Co zasługuje na uwagę

Warto przyjrzeć się niezwykle eklektycznej architekturze kościoła, która łączy elementy typowe dla bazylik romańskich z nowoczesnym podejściem do projektowania sakralnego. Charakteryzuje się on dwoma górującymi nad okolicą wieżami oraz imponującym portykiem, wspartym na pięciu jońskich kolumnach. Do tego dochodzi interesująco zaaranżowane wejście przez atrium, otoczone kolumnadą.

Architektura zewnętrzna

Zewnętrzna bryła kościoła jest wzorowana na geometrycznych kształtach i surowym uroku wczesnochrześcijańskich bazylik. Eklektyczny projekt łączy historyczne inspiracje z koniecznością wpisania się w nowoczesne, miejskie otoczenie. Przed kościołem znajduje się głaz upamiętniający ojca Honoriusza, co dodaje temu miejscu wymiaru historyczno-symbolicznego.

Wnętrze kościoła i jego zabytki

Wnętrze kościoła to prawdziwe arcydzieło sztuki sakralnej. Halowe wnętrze dzielą nawy oddzielone rzędami jońskich kolumn, a wszystko to wieńczy kasetonowy strop. Prezbiterium, ozdobione sklepieniem krzyżowo-żebrowym, oddzielone jest od reszty kościoła łukiem tęczowym. Wnętrze kryje liczne dzieła sztuki sakralnej, w tym krucyfiks i zabytkowe obrazy, takie jak Aniołowie karmiący św. Dominika oraz Męczeństwo dominikanów sandomierskich. Okazały ołtarz główny zaprojektowany przez Józefa Kopczyńskiego i Jana Węcławskiego to centralny punkt wnętrza.Ponadto, w nawie północnej możemy podziwiać obraz Karola Sagnowskiego, a w nawie południowej znajduje się kaplica Wieczystej Adoracji z obrazem Matki Bożej Różańcowej, przetransportowanym z zlikwidowanego klasztoru w Tarnopolu. W spowiednicy, oprócz konfesjonałów, znajduje się znany obraz Jezu ufam Tobie.

Historia kościoła

Dzieje kościoła są nierozerwalnie związane z historią zakonu dominikanów w Poznaniu, którzy pojawili się tu już w 1231 roku. Mimo kasaty zakonu w XIX wieku i późniejszej odbudowy, dominikanie powrócili do miasta w 1937 roku. Pierwszy projekt nowego kościoła powstał dzięki Stefanowi Cybichowskiemu, lecz realizację przeszkodził wybuch II wojny światowej.Historia budowy jest pełna zmian i prób dostosowania się do zmieniających się warunków politycznych i urbanistycznych w mieście. Ostatecznie, prace zakończono pod kierownictwem Władysława Czarneckiego, a kościół w swojej obecnej formie został ukończony w latach 1959-1960, by zostać konsekrowany w 1997 roku.

Otoczenie kościoła

Kościół otacza spokojne, dobrze zaaranżowane otoczenie, które zachęca do spacerów. Przy kościele znajdziemy również wiele tablic pamiątkowych, które upamiętniają żołnierzy i ważne postaci historyczne związane z Poznaniem, a sama świątynia jest naturalnym miejscem skupiającym pamięć o historycznej walce i kulturze. Z kolei na południe od kościoła znajduje się klasztor usytuowany między ulicami Libelta i Kościuszki.