Opera Wrocławska

Opis atrakcji

Historia

Teatr Miejski, który później stał się siedzibą Opery Wrocławskiej, został zbudowany w latach 1839–1841 według projektu Carla Ferdinanda Langhansa. Przez lata przeszedł wiele zmian, w tym przebudowy po pożarach w 1865 i 1871 roku, które uwzględniły rozszerzenie portyku oraz dodanie rzeźb muz ozdabiających dach. XII-wieczne zdobienia wnętrz, takie jak plafon z portretami kompozytorów oraz loża cesarska, zachwycają złotą ornamentyką. Po II wojnie światowej operę ponownie otwarto w 1945 roku inscenizacją "Halki" Moniuszki.

Budynek

Opera Wrocławska mieści się w jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków miasta. Odrestaurowany gmach zyskał swoje obecne kształty po przebudowach kierowanych przez Carla Lüdecke i Karla Schmidta. Duże wrażenie robią wewnętrzne złocenia o powierzchni 10 tysięcy m² oraz kryształowe lustra zdobiące 200 m² powierzchni wnętrza. Modernizacja opery, trwająca od 1997 do 2006 roku, podkreśliła rolę tego miejsca jako jednej z najważniejszych scen artystycznych w Polsce.

Działalność sceniczna

Wrocławskie tradycje operowe sięgają XVIII wieku, kiedy to w Ballhaus występowała włoska trupa operowa. W ciągu lat działalność operowa we Wrocławiu wzbogaciła repertuar o spektakle prezentowane przez wybitnych artystów takich jak Richard Wagner, Richard Strauss czy Niccolò Paganini. Reaktywowana po wojnie, Opera Wrocławska pod kierunkiem dyrektora Ewy Michnik zasłynęła z organizacji widowisk operowych w nietypowych miejscach, takich jak Hala Ludowa, co uczyniło z niej centrum innowacyjności na polskiej scenie operowej.

Dyrekcja

Od 1945 roku, dzięki Stanisławowi Drabikowi, Opera Wrocławska przeszła wiele zmian dyrekcyjnych, które wpłynęły na jej rozwój. Do najważniejszych postaci należą Ewa Michnik, kierująca operą w latach 1995–2016, oraz jej następcy, którzy kontynuowali misję podnoszenia poziomu artystycznego placówki.