Wieża ciśnień w Bytomiu to nie tylko funkcjonalny element miejskiej infrastruktury, ale również niezwykła atrakcja dla miłośników architektury przemysłowej i osób interesujących się historią techniki. Ta wyjątkowa struktura, wzniesiona w stylu funkcjonalizmu w latach 30. XX wieku, zachwyca swoją architektoniczną formą i ciekawą historią. Znajduje się na liście zabytków województwa śląskiego, co czyni ją interesującym punktem na mapie turystycznej regionu.
Wieża ciśnień w Bytomiu, o wysokości 44,3 metra, jest imponującym dziełem inżynierii. Podpierana na lekko pochylonych słupach, kryje w sobie walcowy zbiornik o pojemności 1000 metrów sześciennych. Wzniesiona z wykorzystaniem cementu portlandzkiego i żelaza zbrojeniowego, wykonanych lokalnie w Hucie Donnersmarcka w Zabrzu, wieża stanowi zabytek architektury przemysłowej. Oprócz swojej oryginalnej funkcji, obecnie pełni rolę konstrukcji wsporczej dla anten telekomunikacyjnych.
Początki wodociągowej infrastruktury Bytomia sięgają końca XIX wieku, kiedy to w 1897 roku zbudowano pierwszą wieżę ciśnień w rejonie Dąbrówki Wielkiej. Ze względu na zmieniające się warunki polityczne i gospodarcze, w 1935 roku postanowiono wznieść nową wieżę na jednym z najwyższych punktów miasta. Projekt, nad którym pracował inżynier Wieczorek z firmy Kaller & Stachnik, powstał w Zabrzu, a jego realizacja trwała od czerwca 1934 do 1935 roku. Budowa kosztowała 117 903 marki, a wieżę oddano do użytku w 1936 roku.Mimo że wieża zakończyła swoją wodociągową funkcję w latach 70. XX wieku, jej znaczenie historyczne zostało dostrzeżone. W 2015 roku przeprowadzono renowację, która przywróciła jej dawną świetność, pozwalając jednocześnie na wykorzystanie w nowoczesny sposób jako nośnik dla anten telekomunikacyjnych.