Kamienica Kleinpoldowska (Klekotowska) w Warszawie

Opis atrakcji

Co warto zobaczyć

Wnętrza kamienicy kryją w sobie historyczne skarby, które wciąż zapierają dech w piersiach. Na pierwszym piętrze znajdują się drewniane stropy z I połowy XVII wieku. Od strony podwórza strop kasetonowy zdobią motywy gotyckie, a belkowany sufit od strony Rynku wyróżniają detale wczesnorenesansowe i barokowe. Dodatkową atrakcję stanowi imponujący komin w wielkiej sieni. Wszystkie te elementy tworzą niepowtarzalny klimat, przenosząc odwiedzających w dawne czasy.

Historia zabytku

Historia Kamienicy Kleinpoldowskiej sięga 1449 roku, kiedy pojawiła się pierwsza wzmianka o budynku w tym miejscu. W XVI wieku przeszła ona gruntowną przebudowę, za sprawą licznych właścicieli takich jak warszawska rodzina Bartków. Pod koniec XVI wieku, burmistrz Starej Warszawy, Franciszek Szeliga, sprzedał kamienicę Gerardowi Kleinpoldtowi, który zmienił jej układ architektoniczny. Od tego czasu, aż do początku XVIII wieku, pozostawała ona w rękach rodziny Kleinpoldt.Kolejna istotna przebudowa miała miejsce w 1788 roku, kiedy to dach został zmieniony z pogrążonego na kalenicowy, co zdecydowanie odmieniło sylwetkę budynku. W latach 20. XX wieku stała się siedzibą Polskiego Klubu Literackiego oraz Związku Zawodowego Literatów Polskich, a jej mury uświetniła polichromia autorstwa Zofii Stryjeńskiej.Podczas II wojny światowej, kamienica uniknęła poważnych zniszczeń, choć powstanie warszawskie nie oszczędziło jej dachu i elewacji. Po wojnie służyła jako składnica dla przedmiotów odzyskanych z gruzów, a następnie stała się jedną z siedzib Muzeum Warszawy. Odbudowana w latach 1950–1953 pod kierunkiem Stanisława Żaryna, nie odzyskała niestety polichromii Stryjeńskiej. Kamienicę wpisano do rejestru zabytków w 1965 roku, co jeszcze bardziej podkreśla jej historyczne znaczenie.