Budynek Królewskiego Instytutu Higieny w Bytomiu, który obecnie pełni funkcję Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, to miejsce o bogatej historii i unikalnej architekturze. To idealne miejsce dla miłośników historii, architektury oraz osób fascynujących się rozwojem nauk o zdrowiu. Budynek, wzniesiony na początku XX wieku, zachwyca swoją secesyjną fasadą i jest wpisany do rejestru zabytków województwa śląskiego.
Warto przyjrzeć się architektonicznym detalom budynku, który pochodzi z początku XX wieku. Pierwotna część budynku wzniesiona została na planie prostokąta, a jej elewacje wykonane są z glazurowanej cegły. Szczególną uwagę przyciąga dekoracyjna fasada rozbudowanego w 1912 roku narożnego budynku, którego biała glazurowana cegła oraz secesyjne ornamenty nawiązują do klasycznych form portyku z pilastrami i belkowaniem. Cały kompleks składa się z trzech kondygnacji i użytkowego poddasza, co czyni go imponującym zarówno w skali, jak i w szczegółach architektonicznych.
Początki budynku sięgają 1901 roku, kiedy w Bytomiu powołano Stację Higieniczną, będącą oddziałem Instytutu Higieny Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1902-1905 powstał obecny gmach, który został zaprojektowany przez architekta Karla Bruggera. Z czasem Stacja przekształciła się w Królewski Instytut Higieny, prowadząc badania nad chorobami zakaźnymi oraz oferując doktorom szkolenia i wykłady z zakresu bakteriologii.W 1939 roku, w wyniku wojennych zawirowań, laboratoria instytutu przeniesiono do Katowic. Po wojnie, w związku z ogólnym remontem budynku, przekształcono część przestrzeni na mieszkania. Warto dodać, że jednym z dyrektorów instytutu był Walter von Lingelsheim, znany z współpracy z laureatem Nagrody Nobla, Emilem Adolfem von Behringiem. W 2011 roku budynek wpisano do rejestru zabytków województwa śląskiego, co podkreśla jego znaczenie historyczne i architektoniczne.
Dodaj nowy obiekt
Działamy na serwerach host1.eu