Amfiteatr w Łazienkach Królewskich

Opis atrakcji

Architektura

Amfiteatr, którego koncepcja stworzenia sięga 1785 roku, stanowi interesujący przykład klasycystycznej architektury. Jego obecna kamienna forma została sfinalizowana w 1790 roku według projektu Jana Chrystiana Kamsetzera. Amfiteatr składa się z dwóch głównych części: widowni i sceny, które oddziela kanał, tworząc sceniczną wyspę. Widownia, która pomieścić może do 950 widzów, jest półkolista i osadzona na eleganckich arkadach.Rząd kamiennych rzeźb nad widownią przedstawia szesnastu wybitnych dramaturgów, w tym takich mistrzów jak Szekspir, Sofokles, Racine czy Molier. Jest to również hołd dla dwóch polskich twórców, Niemcewicza i Trembeckiego, którzy zostali wyróżnieni już za życia. Scena amfiteatru położona na sztucznej wyspie otoczonej sztucznymi ruinami, inspirowana jest Forum Romanum i stanowi doskonały przykład sentymentalnego stylu końca XVIII wieku.

Historia

Pierwsze lata istnienia amfiteatru były intensywne, jednak zmiany polityczne doprowadziły do czasowego zawieszenia działalności teatralnej po 1817 roku, kiedy to Łazienki przeszły pod zarząd cara Aleksandra I. Dzięki staraniom Ludwika Osińskiego, w 1822 roku wznowiono wystawianie sztuk, co przyciągało liczną publiczność mimo niewielkich wygód. Jednym z pamiętnych wydarzeń był spektakl opery „Biała dama” w 1830 roku, na którym zgromadziło się około 900 widzów.Ważnym momentem w historii amfiteatru był rok 1916, kiedy obiekt przeszedł na własność miasta, a dziesięć lat później został gruntownie wyremontowany. W czasie II wojny światowej, mimo że większość Warszawy była zniszczona, amfiteatr przetrwał w nienaruszonym stanie, a podczas okupacji był miejscem wystawiania sztuk dla niemieckiej publiczności.W 2015 roku zakończono kolejne prace renowacyjne, które obejmowały odnowienie widowni oraz modernizację sceny. Dzięki tym działaniom amfiteatr w Łazienkach Królewskich nadal przyciąga odwiedzających, oferując atmosferę splecioną z bogatą historią i pięknem klasycystycznej architektury.