Kościół św. Jana Ewangelisty w Starym Bublu to nie tylko miejsce kultu, ale także symbol fascynującej działalności wyznaniowej, przez wieki przekształcającej jego charakter. Usytuowany malowniczo na wschodnich obrzeżach wsi, na wzgórzu, jest częścią parafii św. Antoniego Padewskiego w Gnojnie, w ramach dekanatu Sarnaki w diecezji drohiczyńskiej. Budynek, istniejący początkowo jako cerkiew unicka, później służył dla obrządku prawosławnego i neounickiego, by ostatecznie stać się rzymskokatolicką świątynią filialną. Turyści zainteresowani wielokulturowym dziedzictwem religijnym oraz historycznym pięknem architektury sakralnej znajdą tutaj mnóstwo interesujących aspektów do odkrycia.
Odwiedzający kościół św. Jana Ewangelisty w Starym Bublu mogą cieszyć się spokojem, jaki daje lokalizacja na dawnym wzgórzu cmentarnym, wśród zieleni i nielicznych pozostałych nagrobków. Jest to miejsce przesiąknięte historią, opowiadające o zmieniających się na przestrzeni lat religijnych tradycjach w regionie. Wzniesiona jako cerkiew unicka świątynia, przez swoje burzliwe dzieje, przeszła kilka przekształceń zarówno w obrządku, jak i architekturze, co czyni z niej unikalne świadectwo przeszłości.
Styl kościoła w Starym Bublu wyróżnia drewniana konstrukcja wieńcowa, wsparta na solidnej podmurówce. Szalowana budowla zachowuje trójdzielny układ z prostokątną nawą, przedsionkiem oraz przestrzenią ołtarzową. Do prezbiterium przylegają dwie zakrystie, a nad przedsionkiem znajduje się chór muzyczny, wsparty na charakterystycznych dwóch słupach. Całość dekoruje urokliwe, ozdobnie obramowane okna, które przyciągają wzrok swą różnorodnością kształtów. Dzięki wieloletnim modyfikacjom, obiekt zyskał czar osobliwości, doskonale wpisując się w malowniczy krajobraz.
Na zachód od kościoła dumnie wznosi się dwukondygnacyjna dzwonnica, imponująca swoją słupowo-ramową konstrukcją. Zbudowana na planie kwadratu, przechodzi w ośmioboczną formę w górnych partiach, co dodaje jej niezwykłego uroku. Prostokątne otwory, niczym małe okienka, dodają jej lekkości i wdzięku. Dzwonnica ta, wzniesiona w 1864 roku, stanowi doskonałe uzupełnienie dla całej zabytkowej przestrzeni sakralnej.
Wnętrze kościoła kryje w sobie prawdziwe skarby. Neobarokowy ołtarz główny, z wizerunkiem maryjnym oraz obrazem Ostatniej Wieczerzy w antependium, otoczony jest parą efektownych korynckich kolumn. Rzeźby świętych Piotra i Pawła, promienista gloria z puttami oraz dwa boczne ołtarze z ikonami Chrystusa Pantokratora i św. Jana Teologa przyciągają uwagę każdego miłośnika sztuki sakralnej. Neobarokowy konfesjonał oraz XIX-wieczny obraz Trójcy Świętej wzbogacają tę niezwykłą przestrzeń, tworząc harmonijną całość z sześcioma wiekowymi lichtarzami, świadczącymi o niezwykłej historii tego miejsca.
Zbudowany w 1740 roku jako unicka cerkiew św. Jana Teologa, ten zabytkowy kościół ma za sobą bogatą historię. W 1864 roku wzniesiono przy nim wolnostojącą dzwonnicę, jednak w wyniku likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 roku, świątynia przeszła w ręce Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, co skutkowało przebudową i dobudowaniem cebulastych kopuł. Od 1925 roku świątynia stała się miejscem dla parafii neounickiej, stając się areną konfliktów religijnych, które doprowadziły do kilkukrotnego zmieniania jej przeznaczenia. Ostatecznie, w 1946 roku, kościół stał się rzymskokatolickim, a w latach 80. XX wieku przeszedł kapitalny remont, przywracając mu dawny blask.
Odkryj najlepsze miejsca na mapie turystycznej
Dodaj nowy obiekt
Działamy na serwerach host1.eu