Willa Włodzimierza Kulczyckiego w Radomiu

Opis atrakcji

Co warto zobaczyć

Budynek główny willi prezentuje się niezwykle efektownie dzięki inspiracjom włoską architekturą renesansową, co uzupełnione jest o polskie elementy dworkowe. Niewielki piętrowy budynek zdobi portyk wsparty na czterech kolumnach korynckich oraz tralkowane balustrady. Fasadę dopełnia fryz girlandowy wykonany w stiuku i delikatne dekoracje okienne. Wejście zdobią rzeźbione drzwi z nadświetlem, którego dekoracja żelazna nosi inicjały WK, pierwszego właściciela, oraz datę 1892 roku. Wnętrze obiektu zachwyca wyjątkowym witrażem z motywami florystycznymi oraz emblematami Radomia i województwa sandomierskiego z 1949 roku.Od strony południowej dobudowany jest pięcioosiowy budynek, którego fasadę urozmaicają dwa szczyty oraz ażurowy balkon w stylu secesyjnym. W jego wnętrzu można podziwiać oryginalną klatkę schodową z pięknie zdobioną żeliwną balustradą oraz terakotową posadzką o geometrycznym wzorze, wykonaną w sosnowieckich Zakładach Mechanicznych Kruszyńskiego i Szultza.

Historia budynku

Willa została zbudowana w 1892 roku dla rejenta Włodzimierza Kulczyckiego jako jego dom. Wkrótce, bo już w 1896 roku, obiekt zmienił właściciela na Bank Handlowy w Łodzi, który nieco później rozszerzył budynek, otwierając w nim filię. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości mieściły się tu różnorodne instytucje, m.in. Kasa Chorych, szkoła Polskiej Macierzy Szkolnej oraz redakcja dziennika "Ziemia Radomska". Podczas II wojny światowej budynek pełnił rolę centrali telefonicznej, co wiązało się z nadbudową parterowej części o jedno piętro.Po wojnie, w 1945 roku, willa została znacjonalizowana i przeznaczona na siedzibę Muzeum Miejskiego, a od 1992 roku służyła kolejno jako siedziba Wojewódzkiej, a potem Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Józefa i Andrzeja Załuskich. Historia obiektu to fascynujący przykład zmiennych losów polskiej architektury użytkowej.

Otoczenie

Budynek otacza malowniczy ogród, w którym w 2006 roku ustawiono zabytkowy zegar słoneczny z XIX wieku, przeniesiony z Parku im. Kościuszki. To dodatkowy element, który czyni ten punkt na mapie Radomia jeszcze bardziej wartym odwiedzenia.