Kościół św. Michała Archanioła w Rejowcu, pierwotnie znany jako cerkiew unicka, to rzymskokatolicka świątynia cmentarna położona w malowniczej miejscowości Rejowiec. Obiekt ten, podlegający parafii św. Jozafata Kuncewicza, stanowi ważny element kulturowego pejzażu tego regionu, wpisany do rejestru zabytków. Warto go zobaczyć szczególnie przez miłośników architektury klasycystycznej oraz osoby zainteresowane historią Kościoła w Polsce.
Kościół św. Michała Archanioła to miejsce, które posiada bogatą historię i świadectwa różnorodnych tradycji religijnych regionu. Na uwagę zasługuje jego klasycystyczna architektura, a także zawiłe dzieje, które odzwierciedlają burzliwe losy wschodniej Polski. Jego majestatyczne wnętrza kryją w sobie wiele zabytków, które przyciągają entuzjastów sztuki sakralnej.
Obiekt jest murowany z cegły i otynkowany, utrzymany w stylu klasycystycznym, co czyni go wyjątkowym przykładem tej architektury w regionie. Wzniesiony na prostokątnym planie, kościół ma długość 23,53 metra i szerokość 13,55 metra. Elewacja frontowa zwieńczona jest trójkątnym przyczółkiem, z typowym dla klasycyzmu okrągłym okulusem i attyką zdobioną płycinami. Ściany budowli rozczłonkowane są pilastrami toskańskimi nadającymi jej wyrafinowany wygląd.
We wnętrzu kościoła na uwagę zasługują bogate dekoracje stiukowe oraz chór muzyczny, który wsparty jest na dwóch filarach z parapetami ozdobionymi belkowaniem. Warto również zobaczyć resztki klasycystycznej polichromii i iluzjonistyczne kolumny korynckie, które nadają wnętrzu niepowtarzalny charakter. Klasycystyczne kominki wykonane w XVIII wieku oraz barokowe ornamenty nad wnęką ołtarzową to tylko niektóre z ozdób, które można podziwiać w tym zabytku.
Kościół w Rejowcu ma bogatą i skomplikowaną historię. Wzniesiony w latach 1796-1802 jako cerkiew unicka, finansowany przez Wiktoryna Zaleskiego i dokończony przez Józefa Ossolińskiego, później przekształcony został w cerkiew prawosławną w wyniku likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 roku. Po odzyskaniu niepodległości w 1919 roku przeszedł ponowne rewindykacje na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. Niestety, II wojna światowa nie oszczędziła tej budowli, ale została ona później gruntownie odrestaurowana.