Kościół Chrystusa Pana Zbawiciela w Podgórzu to fascynująca destynacja dla miłośników architektury sakralnej oraz osób zainteresowanych historią regionu. Położony w malowniczej okolicy, ten rzymskokatolicki kościół był dawniej cerkwią unicką i prawosławną, co nadaje mu unikalny charakter przez połączenie różnych tradycji religijnych.
Odwiedzający kościół Chrystusa Pana Zbawiciela mogą podziwiać jego barokową architekturę, a także odkrywać jego bogatą historię, która oplata się wokół prawosławnego klasztoru z czasów średniowiecza. Dodatkowo, ciekawe elementy wnętrza, takie jak klasycystyczna polichromia i unikalne obrazy, czynią to miejsce wyjątkowym dla turystów z całego świata.
Kościół ten jest przykładem budowli orientowanej, z jedną nawą w stylu barokowym. Jego bryła jest imponująca dzięki charakterystycznym skośnym narożnym przyporom oraz lizenom zdobiącym narożniki prezbiterium. Klimatyczne dwuspadowe dachy dodają miejscu uroku, a profilowane gzymsy dookoła nawy i na elewacji frontowej sprawiają, że kościół przyciąga wzrok już z daleka.
W pobliżu świątyni znajduje się ceglana dzwonnica, której budowa sięga końca XIX lub początku XX wieku. Dzwonnica ta jest doskonałym przykładem stylu bizantyjsko-rosyjskiego, co stanowi interesujący kontrast z barokowym stylem samego kościoła.
Wnętrze kościoła zdobi klasycystyczna polichromia z I połowy XIX wieku. Na suficie znajduje się plafon z imponującym przedstawieniem Trójcy Świętej. Ołtarz główny wypełnia rzeźba dużych rozmiarów krucyfiksu oraz obraz Matki Bożej Częstochowskiej, natomiast w ołtarzach bocznych można podziwiać obraz Chrztu Pana Jezusa w Jordanie i ikonę Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem.
Początki kościoła sięgają przed 1440 roku, kiedy istniał tu prawosławny klasztor. Legenda, spisana przez unickiego biskupa Jakuba Suszę, sugeruje, że pierwotnie budowla mogła służyć jako pogańska świątynia lub wieża obronna, co potwierdzają jej oryginalne cechy architektoniczne. Miejsce nie przeszło od razu na unię brzeską; dopiero w 1622 roku stało się ośrodkiem unickim. Po zamknięciu klasztoru, świątynia pełniła funkcję kościoła parafialnego, a następnie przeszła na własność prawosławną w drugiej połowie XIX wieku. Od 1924 roku jest w rękach Kościoła rzymskokatolickiego jako parafialna świątynia.