Autokefaliczny Kościół Prawosławny w Generalnej Guberni, będący częścią prawosławia, został powołany we wrześniu 1940 roku na obszarze Generalnego Gubernatorstwa. Jego siedziba znajdowała się w Warszawie, a kościół był odpowiedzią na zmiany terytorialne i polityczne po agresji hitlerowskiej na Polskę. W jego strukturach szczególną rolę odgrywały diecezje warszawsko-radomska, chełmsko-podlaska i krakowsko-łemkowska, pełniąc opiekę nad ponad 240 tysiącami wiernych, głównie o ukraińskim pochodzeniu.
Autokefaliczny Kościół Prawosławny w Generalnej Guberni był unikatowym zjawiskiem w historii Polski i prawosławia, zwłaszcza w kontekście jego działalności w czasie II wojny światowej. Język ukraiński został wprowadzony do nabożeństw i literatury cerkiewnej, co miało szczególne znaczenie na terenach diecezji chełmsko-podlaskiej. Warto również wspomnieć o lojalności hierarchii kościoła wobec okupantów, co miało na celu ochronę wiernych przed represjami.
Kościół prowadził działalność duszpasterską w ponad 200 parafiach, a szczególne znaczenie miały rytuały odprawiane w rycie zachodnim w jednej z nich. Choć nie posiadamy wielu szczegółów dotyczących wystroju wnętrz, wiadomo, że przynajmniej częściowo nawiązywały one do tradycji ukraińskich, co podkreślało charakter i cele ukrainizacyjne kościoła.
Początki Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego w Generalnej Guberni są związane z przeniesieniem odpowiedzialności za diecezję warszawsko-chełmską z metropolity Dionizego (Waledyńskiego) na arcybiskupa berlińskiego i niemieckiego Serafina (Lade). Jednak we wrześniu 1940 roku, po deklaracji lojalności wobec gubernatora Hansa Franka, Dionizy objął zarząd nad kościołem. Struktury kościoła dzieliły się na trzy główne diecezje, a wpływy ukraińskie były szczególnie silne w chełmsko-podlaskiej. Mimo politycznych napięć i starć wewnątrz struktur, kościół przetrwał do 1944 roku, kiedy to zmieniająca się sytuacja frontowa uniemożliwiła dalszą jego działalność.
Choć nie dysponujemy szczegółowymi danymi na temat bezpośredniego otoczenia kościołów wchodzących w skład Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego w Generalnej Guberni, wiadomo, że wiele z nich ulokowanych było na terenach związanych historycznie z cerkwią prawosławną i ukraińską społecznością. Dzięki temu kościoły te stanowiły nie tylko miejsce kultu, ale również ważne centra życia kulturalno-religijnego dla lokalnych społeczności.