Kościół Świętego Antoniego z Padwy w Chorzowie, położony w województwie śląskim przy ulicy Kopernika, to miejsce spotkań dla wiernych wyznania rzymskokatolickiego. Należący do dekanatu Chorzów archidiecezji katowickiej, kościół ten stanowi znakomite miejsce dla turystów interesujących się architekturą sakralną modernizmu, jak i dla tych, którzy pragną poczuć duchową atmosferę świątyni.
Wizyta w Kościele Św. Antoniego z Padwy to okazja do obcowania z unikalnymi dziełami sztuki sakralnej oraz witrażami autorstwa Dezyderego Mocznaya. Spośród licznych detali uwagę przyciąga retabulum ołtarza głównego, które jest nie tylko hołdem dla św. Antoniego, ale również przedstawieniem ludu śląskiego. Tchnienie powagi i majestatu dodają mu liczne witraże o intensywnej symbolice religijnej.
Styl modernizmu, w którym kościół został zaprojektowany, można podziwiać na elewacjach wykonanych z kamienia i nieotynkowanej cegły. Zachwycają koliste otwory okienne o średnicy 5,5 metra — umieszczony na fasadzie wejściowej krucyfiks oraz krzyż z literami Alfa i Omega w ścianie prezbiterium podkreślają nowoczesność i głęboką symbolikę budowli. Konstrukcja zwraca uwagę swoją harmonijną jednoprzestrzenną bryłą, która wpisuje się w kontekst urbanistyczny Chorzowa.
Charakterystycznym elementem kościoła są jego wieże, które choć nie postawione na zwyczajowej wysokości ponad resztą konstrukcji, nadają świątyni monumentalnego wyrazu. Warto zwrócić uwagę na ich wyjątkowe umiejscowienie i architektoniczną integrację z fasadą budynku.
Wnętrze kościoła urzeka siedmioprzęsłowym nawowym korpusem oraz sklepieniem beczkowym pokrytym kryształowym wzorem. W centrum uwagi znajduje się przepiękne retabulum ołtarza głównego autorstwa Bogusława Langmana, a także witraże przedstawiające sceny religijne, takie jak widzenie św. Antoniego czy Adorację Najświętszego Sakramentu. Empora zdobi witraż nawiązujący do przedstawienia typu Veraicon, a ornamentalne witraże w korpusie nawowym dodają wnętrzu elegancji i duchowości.
Proces budowy kościoła rozpoczął się w 1930 roku z inicjatywy księdza Jana Gajdy, ówczesnego proboszcza parafii św. Jadwigi. Architekt Adam Ballenstedt przygotował pięć wariantów projektu budowli, natomiast budowę realizowano w trudnych warunkach z powodu niestabilnego gruntu, co wymagało znacznego pogłębienia fundamentów. Kamień węgielny poświęcono w 1931 roku, a sama świątynia została uroczyście otwarta 9 września 1934 roku przez biskupa katowickiego Stanisława Adamskiego. Pierwszy dzwon o nazwie "Magdalenka" poświęcono 1 lipca 1932 roku, co było jednym z wielu symbolicznych kroków ku ukończeniu tej imponującej budowli.