Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Tarnowie

Opis atrakcji

Co zasługuje na uwagę

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego wyróżnia się nie tylko swoim wyjątkowym wyposażeniem, ale też fascynującą historią związana z bernardyńskim konwentem. Wewnątrz znajdziemy harmonijnie skomponowane, barokowe i neobarokowe wyposażenie, które nadaje świątyni niepowtarzalny charakter. Warto zwrócić uwagę na ołtarz główny z XIX wieku, który stanowi prawdziwą perełkę sztuki sakralnej. Zawiera on w sobie barokowy krucyfiks, uzupełniony postaciami Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty, co dodaje mu szczególnego klimatu.

Architektura zewnętrzna

Zewnętrzna struktura kościoła jest przykładem klasycznej barokowej architektury, charakteryzującej się jednonawową, orientowaną konstrukcją. Murowany kościół wznosi się ponad dawnym kompleksem klasztornym, a jego wyraźnie zarysowane ksztalty i dochowane detale nadają mu majestatyczny wygląd. Cechą charakterystyczną jest węższe prostokątne prezbiterium oraz ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, co dodaje budowli eleganckiego i starożytnego wdzięku.

Wieże

Wieża kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego jest architektonicznym majstersztykiem, który dominuje nad panoramą okolicy. Ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę od strony zachodniej doskonale komponuje się z całą bryłą kościoła, subtelnie uzupełniając jej barokowy styl.

Wnętrze kościoła i jego zabytki

We wnętrzu kościoła znajdują się jedne z najpiękniejszych barokowych i neobarokowych detali sakralnych w regionie. Sklepienia kolebkowe z lunetami tworzą niebywały efekt przestrzenny. Cennym elementem dekoracji jest jednorodne stylowo wyposażenie wnętrza, zwłaszcza wspomniany ołtarz główny, który prócz krucyfiksu zawiera także imponujące malunki przedstawiające Matkę Bożą oraz św. Jana Ewangelisty.

Historia kościoła

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego ma bogatą historię sięgającą XVIII wieku. Został zbudowany w latach 1752–1776 z fundacji Barbary i Pawła Sanguszków. Pierwotnie służył bernardynkom, których konwent istniał tu od XVI wieku. W wyniku dekretu cesarza Józefa II w 1781 roku, zgromadzenie bernardynek zostało rozwiązane, a kilka lat później, w 1789 roku, kościół stał się siedzibą ojców bernardynów. Od 1828 roku kościół nosi obecne wezwanie i pełni rolę kościoła filialnego parafii katedralnej.