Bazylika św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty w Mielcu

Opis atrakcji

Co zasługuje na uwagę

Bazylika św. Mateusza charakteryzuje się bogato zdobionym wnętrzem i jest przykładem mistrzostwa barokowej architektury. To miejsce nasycone jest historią, kulturą i sztuką, które razem tworzą unikalną atmosferę sprzyjającą zarówno refleksji, jak i podziwianiu piękna detali sakralnych. Szczególnie warta uwagi jest ściana katyńska, ustanowiona przy bazylice w 1990 roku, która upamiętnia ofiary zbrodni katyńskiej pochodzące z ziemi mieleckiej.

Architektura zewnętrzna

Fasada bazyliki św. Mateusza imponuje swoją okazałością, zwieńczona charakterystyczną dwukondygnacyjną wieżą z kopulastym, łamanym hełmem, harmonijnie połączoną z barokowymi spływami. Wyjątkowy portal wykonany z czarnego marmuru, ozdobiony herbem Ossolińskich - Topór, stanowi majestatyczne główne wejście do świątyni. Całość tworzy niepowtarzalną kompozycję architektoniczną, zachęcającą do zwiedzenia tego miejsca.

Wieże

Na wieży bazyliki znajdują się trzy dzwony, każdy opowiadający swoją własną historię. Mały i duży pochodzą z Odlewni dzwonów Jana Felczyńskiego w Przemyślu, natomiast średni dzwon został wykonany w Odlewni dzwonów Karola Schwabe w Białej Krakowskiej. Zestrojone w akord e-moll, dzwony ważą odpowiednio około 350, 561 i 1450 kg, dodając niezwykłego uroku temu miejscu poprzez dźwięki niesione daleko po okolicy.

Wnętrze kościoła i jego zabytki

Wnętrze bazyliki to harmonijna mieszanka stylu rokokowego z elementami późnobarokowymi. W centrum uwagi znajduje się główny ołtarz z wyjątkowym obrazem Ukrzyżowania przypisywanym Tomaszowi Dolabelli, a także rokokowe ołtarze boczne oraz imponująca rokokowa ambona. Chór muzyczny, wsparty na trzech arkadowych filarach, i chrzcielnica dopełniają całości wystroju, zachwycając zwiedzających swoim kunsztem i historią.

Historia kościoła

Historia parafii w Mielcu sięga 2. połowy XIV wieku, kiedy to została założona przez ród Mieleckich. Obecny barokowy kościół został wzniesiony z inicjatywy Jerzego Zbigniewa Ossolińskiego, a jego budowa trwała od 1678 do 1721 roku. W 1762 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa Hieronima Wielogłowskiego. Przebudowy w XIX i XX wieku przyniosły zmiany, takie jak podwyższenie wieży i dodanie kruchty od południa. Współczesny status bazyliki mniejszej otrzymano na mocy bulli papieża Benedykta XVI w 2006 roku, a od 2017 roku pełni ona funkcję bazyliki kolegiackiej z powołaną przy niej kapitułą.