
Z ogólnych informacji o Dziwnowie warto zaznaczyć podstawowe rzeczy jak to, że jest to miasto położone nad Bałtykiem, w województwie zachodniopomorskim i w powiecie kamieńskim. Jest to rzecz jasna miejscowość letniskowo – wypoczynkowa. Znajduje się w niej port morski a także letnie kąpielisko. Dziwnów jest również siedzibą gminy miejsko – wiejskiej o tej samej nazwie - Dziwnów. Miasto leży przy drodze o numerze 102. Jeśli zaś chodzi o stałych mieszkańców tego miejsca, to wynika z danych uzyskanych w roku 2013, że było ich wówczas dwa tysiące siedemset trzydzieści sześć.
Położenie Dziwnowa jest następujące: przy samym ujściu cieśniny Dziwny z Zatoką Pomorską. Natomiast od strony południowej znajduje się zatoka Wrzosowska i Zalew Kamieński. Poza tym Dziwnów jest zlokalizowany na Pobrzeżu Szczecińskim. Jedna część miasta jest położona na wyspie Wolin, druga część zaś na Mierzei Dziwny, która to jest zaliczona do mezoregionu Wybrzeże Trzebiatowskie. Wybrzeże Trzebiatowskie obejmuje swym zasięgiem pas wybrzeża Morza Bałtyckiego, a jego długość sięga około sześćdziesięciu kilometrów. Miedzy innymi znajdują się tam wydmy nadmorskie, jeziora Liwia Łuża oraz Resko Przymorskie jak również jezioro Konarzewo, które jednak zarasta i mawia się już o nim bagno Pogorzelickie.
Jeszcze na wschodzie wybrzeża, o którym jest mowa jest jezioro Borek, jakieś cztery kilometry od samego brzegu. Ciekawym miejscem są ruiny kościoła w Trzęsaczu. W środkowej części Wybrzeża Trzebiatowskiego jako podłoże terenu znajdują się podmywane przez fale morskie kępy morenowe. Ruiny wymienionego przeze mnie kościoła są właśnie przykładem tego zjawiska zwanego abrazją. Widoczna jest jedynie część ściany tego kościoła, bo tylko ona się zachowała nad morskim urwiskiem. Budowla ta została stworzona na przełomie wieków XIV i XV. Był to wówczas Kościół gotycki pw. Św. Mikołaja.
Historia tego miejsca jest ciekawa, ponieważ był on jednym z większych na całym Pomorzu Zachodnim. W początkach swego istnienia był on własnością katolików, potem jednak przejęli go ewangelicy. W roku 1658 odbył się w świątyni remont, a także wyposażono ją w piękne ławy barokowe oraz renesansowe. Poza tym pojawiła się nowa chrzcielnica, ambona i ołtarz. Zaś w roku 1650 powstała wieża wybudowana w drewnie. Jednak dość często uderzały w nią pioruny i w końcu wieżę rozebrano, by na jej miejscu wybudować dzwonnicę.
Znajdował się tutaj także cmentarz, który ostatecznie został zamknięty w 1809 roku. Pomimo wciąż postępującej abrazji nabożeństwa jednak odbywały się aż do roku 1874. Zamknięto Kościół dokładnie 2 sierpnia roku 1874. Kamień Pomorski odziedziczył po nim wyposażenie lecz nie całe. Część przejął kościół położony w Rewalu. A i kilka rzeczy trafiło do berlińskiego i szczecińskiego muzeum. Potem już tylko można było patrzeć jak kościółek dosłownie się rozpadał z roku na rok. Fundamenty przybytku stanowiły polne kamienie, natomiast budulcem była cegła i to ręcznie formowana. Wcześniej stał tutaj kościół drewniany z roku 1124.
Podziwiać można tam było między innymi tryptyk gotycki, którego główną figurą, znajdującą się w środku ołtarza jest Matka Boska z Dzieciątkiem, ukoronowana. Po prawej i lewej stronie Maryi widnieją święte kobiety i są to najtrafniej św. Agnieszka i św. Katarzyna. Niżej od centralnej postaci znajduje się postać św. Ottona z Bambergu, natomiast po jego obu stronach widać św. Piotra oraz św. Pawła. Barokowy zaś ołtarz z roku 1673 został stworzony przez Joachima Sellina pochodzącego z Wolina. Zdobi go napis „Trójjedynemu Bogu Świętemu” (Deo Trinuni Sacrum). Retabulum ołtarza stanowi wyobrażenie ukrzyżowania Jezusa, wraz z postaciami łotrów, Maryi oraz Jana Ewangelisty.
Tłem do tych wydarzeń jest olejny obraz orszaku. Jest tam też płaskorzeźba ukazująca Boga oraz Chrystusa. Ołtarz wieńczy Chrystus Zmartwychwstały oraz dwóch leżących żołnierzy po jego obu stronach. Natomiast w predelli ołtarza znajduje się wyobrażenie Ostatniej Wieczerzy, a co ciekawe postacie Apostołów swym wyglądem przypominają troszkę Szwedów, który byli wówczas panami Pomorza. Dzwon pochodzący z roku 1679 nosił napis „Spiesz wszystko do Świętego Domu Bożego, jak tylko usłyszysz mnie z wieży”. Jego waga sięgała czterystu dziewiętnastu kilogramów. Był on przetapiany i z powrotem odlewany, a na koniec, czyli w roku 1917 zrobiono z niego armaty. Dzwon zaś z roku 1707 zaginął po wojnie i nie został odnaleziony.
Jest również kilka legend, które dotyczą Kościoła w Trzęsaczu. Na przykład Zielenica, czyli córka Bałtyka. Uwięził ją proboszcz, a ona zmarła z tęsknoty za morzem. Rozgniewany Bałtyk poganiał fale na przykościelny cmentarz, by odzyskać jej ciało.
Urząd Miejski znajdujący się w Szczecinie dba jednak o ciągłe wzmacnianie klifu, ma to na celu, by abrazja fal sztormowych nie wyrządziła już więcej krzywd. Na Wybrzeżu Trzebiatowskim ma swe miejsce także mierzeja jeziora Liwia Łuża, która to jest jakby granicą z Morzem Bałtyckim. Jeden zaś z brzegów mierzei jest zatorfiony.